Snaaks dat mense wat in toue staan dikwels een ding in gemeen het: hulle kla! Nou die dag met die hernuwing van vuurwapen lisensies in Suid Afrika was klagtes aan die orde van die dag. Toustaners geniet opmerkings soos: “Waar gaan alles heen?” Dan wonder ek by myself hof ulle al elders in die wêreld gebly het? In Europa, waar ons gesin al vir sowat 14 maande gebly het, het ek in veel langer toue gestaan; in groter verkeersknope op snelweë beland en myself in meer onbeholpe klerke vasgeloop as in Suid Afrika.
Ek het geleer om “nood-voorrade” saam te vat as ek iewers moet toustaan, bedoelende ‘n bottel water en ‘n goeie boek. Dan koop ek die tyd effektief uit. Boonop het dit al tot fassinerende gesprekke oor God gelei wanneer iemand agterkom ek is geen goeie naprater van hulle klagtes nie. Gewoonlik begin hulle dan maar uitvra oor die Christelike boek wat ek staan en lees. So het ek agtergekom dat toustaan nie ‘n tydmors oefening is as ek in daardie “toevallige oomblikke” God se lig laat skyn nie. Ek het geleer dat God juis werk in al die “onbeplande oomblikke” in my lewe. Ervaar jy dit ook so? (Stephan Joubert)
