Gedurende ‘n grenskamp in 1989 word almal deur die dominee aangemoedig om huis toe te skryf want die mense by die huis kla hulle nie weet wat aangaan en of hulle mense darem nog “oraait” is nie. Huistoe skryf was vir my altyd lekker en ek het altyd elke dag ‘n bladsy of twee geskryf en dan met een brief so ‘n hele oorsig gegee van dinge daar bo. My briewe was altyd positief want ek wou beslis nie nog vir Zelda meer bekommerd maak as wat dit nodig was nie.

Groot was my ontnugtering toe ek uiteindelik by die huis aankom en bespeur my “positiewe” briewe is so gesensor dat geen mens kop of stert kon uitmaak wat daar geskryf staan nie. Arme Zelda kon maklik die briewe aangesien het as iemand wat probeer verbloem dat ek reeds raakgeskiet is en nie die boodskap per brief wil deurgee nie, dat ons reeds gevange geneem is en hulle nie wil sê waar ons is nie, of alternatiewelik dat ek bossies was en onsamehangend geskryf het. Jou goeie bedoeling kon dalks verkeerd geinterpreteer word en i.p.v ‘n heldeontvangs tuis, kon ‘n vet klap dalk jou voorland gewees het…